ذلك و هو جد الامام الزهرى رحمه اللَّه و يجوز ان يكون من قبل أمّه أي و يقال له عبد اللَّه الاصغر أي و لعل هذا حصل منه قبل او بعد قوله دلّونى على محمد فلا نجوت ان نجا و رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و سلم واقف الى جنبه ما معه احد ثم جاوزه فعاتبه فى ذلك صفوان فقال و اللَّه ما رأيته احلف باللّه انه منا ممنوع وجد الامام الزهرى من قبل ابيه يقال له عبد اللَّه بن شهاب و يقال له عبد اللَّه الاكبر رضى اللَّه عنه كان من مهاجرى الحبشة توفى بمكة قبل الهجرة و از جملهء مطاعن زهرى آنست كه او در تحديث تدليس و ارسال مىكرد و ديده و دانسته ذكر ضعفاء و مقدوحين را از ميان ساقط مىنمود و به همين سبب مرسل او را بدتر از مرسل ديگران دانسته‌اند ذهبى در ميزان گفته محمد بن مسلم الزهرى الحافظ الحجة كان يدلس فى النادر و نيز ذهبى در تذكرة الحفاظ بترجمهء زهرى گفته قال قد امة السرخسى قال يحيى بن سعيد مرسل الزهرى شر من مرسل غيره لأنّه حافظ و كلما قد ران يسمّى سمّى و انما يترك من لا يستجيز ان يسمّيه و سبط ابن العجمى الحلبى المكى در كتاب التبيين لاسماء المدلسين گفته محمد بن شهاب الزهرى الامام العلم المشهور مشهور به و قادح بودن تدليس و ساقط الاعتبار بودن مرتكب آن در ما سبق بكرّات و مرّات بيان شده فراجع إليه ان شئت كلام « شاه ولى اللّه » مربوط به رؤياى لبن و قميص و رد آن و از جمله عجائب آيات علو حق اينست كه قطع نظر از افادات ديگر علماى اعلام و منقدين فخام سنّيه كه در مطاعن زهرى گذشته قدح زهرى و نفى وثوق او از افادهء خود شاه ولى اللَّه در همين كتاب قرة العينين نيز ظاهر و باهر مىشود بيانش آنكه حسب اعتراف شاه ولى اللَّه در قرة العينين مقام طعن تحريم متعه زهرى در روايت خود تحريم متعه را بغزوهء خيبر مورخ نموده و بنا بر افادهء خود شاه ولى اللَّه اين معنى در روايات ثقات وارد نشده پس به حمد اللَّه تعالى ثابت شد كه زهرى در زمرهء ثقات داخل نيست و من أراد ان يقف على تفصيل هذا المرام فليرجع الى مبحث تحريم المتعة من تشييد المطاعن للوالد العلام احله اللَّه دار السّلام فان فيه هناك من التحقيقات الانيقة و التدقيقات الرشيقة ما يعجب